نخواهند و مزدى طلب ننمايند ؛ چون مزد هر كس بر عهدهء كسى است كه او را اجير كرده و مأموريّت داده است . پيمبران از جانب خدا آمده‌اند و دعوت آنها مبنى بر وحى و اتّصال به عالم غيب بوده است ، بنابراين مزد آنان نيز بر باعث و آمر آنان ، يعنى خداوند تبارك و تعالى است . و اين حقيقت را مىتوان دليل بر صحّت نبوّت و دعوى پيغمبرى گرفت ؛ چون كسى كه از ناحيهء غير خدا بر مردم حكومت كند ، خواهى نخواهى براى منظور و مقصدى حكومت مىكند ، همان منظور و مقصد اجر و مزد او خواهد بود و وصول به آن هدف ، پاداش و جزاى او محسوب مىشود . و چون بنا به فرض ، به مقام توحيد نرسيده و انگيزهء او الهى نبوده است ، هر چه منظور و هدف او عالى باشد ، باز در عين حال خالى از شوائب افكار نفسانى نيست ، گرچه مال و زن و فرزند نباشد ، لكن از حبّ جاه و دواعى مخفيّهء ديگر خالى نبوده و نخواهد بود . و همان جنبهء وزن اجتماعى و محبوبيّت ملّى و آمريّت و مطاعيّتى كه در خود مىبيند بزرگترين هدف و آرزوى اوست . فقط پيمبرانند كه چون حجاب قلب آنها مرتفع گشته و به أسرار عالم اطّلاع پيدا نموده و رمز موت و حيات و تكامل را دريافته و از عوالم و منازل سلوك به وطن حقيقى رسيده و ابديّت را إدراك نموده‌اند و جان آنها با خداى خود مرتبط شده و گفت و شنود داشته‌اند ، أعمال آنها فقط و فقط خالصاً لِوَجهِهِ الكَريم بوده و در مقابل زحمات و لطماتى كه در راه تبليغ شريعت و هدايت مردم بر خود هموار ميدارند مزدى نمىخواهند ؛ مزد آنان فقط رضاى خدا و انجام مأموريّت و نفس هدايت مردم است و بس . روى همين زمينه ، حبيب نجّار كه در دورترين نقطهء شهر أنطاكيه سُكنى داشت و براى يارى دو فرستادهء حضرت عيسى عليه السّلام خود را به آن دو نفر رسانيد ، در مقام مجادله و مباحثهء با مردم مىگويد : اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً